"Amaaannn! Kar yağınca herkes kar hakkında konuşur, bir sen eksiktin, şimdi tam oldu." diyebilirsiniz. Diyin de. Ama ben kendimi durduramıyorum işte. Kar... Daha ne olabilir ki.. Beyaz beyaz gök yüzünden düşen kocaman tanecikler... Üstelik İstanbul gibi bir şehri örtüyorlar. Kendi adıma kar'ı sevmemek elimde değil...
Büyüklerimizin de deyimiyle 19 yaşıma geldim, kazık kadar kız oldum ama kar görünce çocuk gibi seviniyorum işte. Kim sevinmez ki?
Kendi duygularımı söyleyecek olursam kar bana kendimi müthiş hissettirir. Duygulanırım, mutlu olurum ve çocuk gibi hissederim kendimi...
Misal: bugün bankaya gideceğim, ofisten çıktım. Kar yağıyor ya, kendimi gülerken buldum. Karşımda koskoca bina ve içi insan dolu... Çalışanlar. Diğer yanım bizim bina, çalışanlar... Karşısı yine bina ve içi yine çalışanlarla dolu... Kendi kendime "Kızım miru, kendine gel. Millet seni deli falan zannedecek." dedim. Tabi ki işe yaramadı. Kar yağıyor, yarar mı hiç?? Hemen kırmızı ve alabildiğince uzun atkımı yüzüme çektim ve gülümsememi sakladım. Sevindirik olmuşum, bana ne! İsterlerse deli zannetsinler... Kar yağarken ve ben kendimi mutlu hissederken ne onlar umurumda ne de üstümün başımın ıslanması...
07.01.2013
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder